Διήμερο ενάντια στην έμφυλη βία

9 & 10 Απριλίου από τις 11.00 μέχρι το βράδυ
στο κτήριο της Πρυτανείας, στον κατειλημμένο λόφο Καστέλι

Αναλυτικά για κάθε εκδήλωση:

Έμφυλες Αταξίες
Μάρτιος 2022

8η Μάρτη και είμαστε θλιμμένα στη γιορτή σας

 

Σιχαθήκαμε να «γιορτάζουμε» το «ωραίο φύλο», την «καλή σύζυγο», την «καλή μητέρα», τη «νοικοκυρά». Το ωραίο φύλο δολοφονείται, η καλή σύζυγος κακοποιείται, η καλή μητέρα απολύεται γιατί γίνεται μητέρα, η νοικοκυρά προσφέρει δια βίου άμισθη εργασία. Όποια βάφεται πολύ είναι γλάστρα και όποια δεν ξυρίζεται είναι μπάζο. Η straight γυναίκα πρέπει να κάνει καριέρα και οικογένεια και η λεσβία πρέπει να θεραπευτεί ή να κρύβεται. Η γυναίκα που δεν γεννήθηκε «γυναίκα»; Αόρατη για μια ζωή.

Για εμάς η 8η Μάρτη δεν είναι μέρα γιορτής αλλά μέρα υπενθύμισης. Μια μέρα υπενθύμισης όλων αυτών που αναγκαζόμαστε να υπομένουμε στην καθημερινότητά μας. Μια καθημερινότητα που σίγουρα δεν είναι ίδια για όλα μας. Αφού καλούμαστε ανάλογα με το φύλο με το οποίο γεννηθήκαμε να ικανοποιήσουμε ένα σωρό «πρέπει», είτε είμαστε γυναίκες, είτε είμαστε άντρες, είτε δεν βρίσκουμε τον εαυτό μας σε κανένα από τα δύο, είτε βρίσκουμε την εαυτή μας και στα δύο. Μια μέρα υπενθύμισης του ότι η «ισότητα» δεν είναι ακόμα υπαρκτή.

Κι ενώ τον τελευταίο χρόνο βλέπουμε ότι πληθαίνουν οι γυναίκες που κατάφεραν να μιλήσουν για ό,τι έχουν υποστεί, κυρίως μέσω του metoo, ωστόσο δεν βλέπουμε να μειώνονται τα περιστατικά έμφυλης βίας. Γυναικοκτονίες, βιασμοί, κακοποιήσεις, σεξουαλικές παρενοχλήσεις έχουν γίνει μια must είδηση στα κανάλια, τις εφημερίδες και το ίντερνετ. Και ενώ φαινομενικά, ίσως πολλά άτομα να πιστεύουν ότι τα ΜΜΕ «στηρίζουν» τις γυναίκες σε αυτήν την προσπάθεια, σχεδόν πάντα απλά ξεπλένουν: τη μια τους επιφανείς πολίτες που μεμονωμένα δολοφόνησαν ή κακοποίησαν, την άλλη τους βιαστές ονομάζοντάς τους «διοργανωτές ροζ πάρτυ». Εκτός φυσικά αν δεν είναι Έλληνες, οπότε απλά ξερνάνε ρατσισμό. Και αφού Οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι σπεύδουν να καταγγείλουν τα περιστατικά αυτά, δηλώνοντας σοκαρισμένοι, ενώ παράλληλα ψηφίζουν νόμους που όχι μόνο δεν προστατεύουν τις θηλυκότητες, αλλά επιδεινώνουν τη θέση της και διαιωνίζουν τα πατριαρχικά στερεότυπα, τα οποία είναι αυτά που στρώνουν το δρόμο προς την κακοποίηση ή και τη γυναικοκτονία. Οι σεξουαλικές παρενοχλήσεις είναι πια πλημμελήματα και επιφέρουν μικρότερες ποινές, ο νόμος για τη συνεπιμέλεια κάνει ακόμα πιο δύσκολό για μια μητέρα να ξεφύγει από ένα κακοποιητικό περιβάλλον, η κοινωνική κατακραυγή και οι αρνήσεις γιατρών στα δημόσια νοσοκομεία στερούν ουσιαστικά από μια γυναίκα την αυτοδιάθεση στο σώμα της στην περίπτωση που θέλει να κάνει έκτρωση.

Όσο και να ωρύονται λοιπόν στα καθεστωτικά ΜΜΕ, γνωρίζουμε καλά ότι τα όποια αιτήματα του έμφυλου κινήματος ικανοποιήθηκαν, δεν δώθηκαν απλόχερα αλλά προέκυψαν από μικρούς καθημερινούς αλλά και μεγάλους συλλογικούς αγώνες. Από τον αγώνα των μεταναστριών που λόγω εθνικότητας βιώνουν πολλαπλάσια την έμφυλη βία. Από τους αγώνες των εργατριών και των ανέργων, που η φωνή τους για τις έμφυλες διακρίσεις που βιώνουν δεν φτάνει όσο μακριά φτάνει η φωνή της αφεντικίνας τους. Από τους αγώνες των κρατουμένων γυναικών, των τρελών και αυτών που παλεύουν μόνες τους την παράνοια αυτού του κόσμου και χάνονται ανώνυμες και αόρατες στα κελιά, στα ψυχιατρεία, στο δρόμο. Από τους αγώνες αυτών που φωνάζουν ότι «οι βιαστές δεν είναι ράτσα ειδική, αλλά άντρες καθημερινοί» ή ότι «η ζήλεια δεν είναι αγάπη, αλλά βία». Από τους αγώνες αυτών που επιμένουν ότι το «προσωπικό είναι και πολιτικό» σπάζοντας την ομερτά της κλειστής πόρτας και του «τα εν οίκω μη εν δήμω». Από τους αγώνες των τρανς ατόμων που διεκδικούν την παρουσία τους στο δημόσιο χώρο ενώ έχουν βιώσει βία και bullying, έχουν φάει ντομάτες και ξύλο γιατί το υπέροχο – γυναικείο αν έτσι θέλουν – σώμα τους, έχει ή είχε και πέος. Από όλους τους αγώνες που έχουν συμβεί και θα συμβαίνουν ανά τα χρόνια σε όλο τον πλανήτη. Και για όλα αυτά, για εμάς τα ίδια και για τα αδέρφια μας δεν θα πάψουμε ποτέ να αγωνιζόμαστε.

Για να κάνουμε παιδιά όποτε και αν θέλουμε˙ για να τα «ρίχνουμε» όποτε δεν θέλουμε˙ για να μπορούμε να γεννάμε και να μην τρέμουμε μήπως χάσουμε τη δουλειά μας ή να πρέπει να αποχωριστούμε το παιδί μας πριν νιώσουμε έτοιμα˙ για να γυρίζουμε σπίτι χωρίς φόβο ό,τι ώρα θέλουμε, φορώντας ό,τι θέλουμε, έχοντας πιει όσο θέλουμε˙ για να μη ντρεπόμαστε να είμαστε όσο αδύνατες, όσο χοντρές, όσο πλαδαρές, όσο βαμμένες, όσο τριχωτές, όσο σεξουαλικά ενεργές, όσο τσούλες και όσο τσόκαρα θέλουμε˙ για να μπορούμε να αυτοπροσδιοριζόμαστε ως γυναίκες, ως άντρες, ως τίποτα από τα δύο, ως λίγο και από τα δύο αν το θέλουμε˙ για να μη χρειάζεται να θρηνήσουμε άλλη θηλυκότητα, για να μην ξανανιώσουμε τα τραύματα στο σώμα, το νου και την ψυχή μας με κάθε νέο περιστατικό που μαθαίνουμε ή βιώνουμε.

ΠΟΡΕΙΑ ΤΡΙΤΗ 8.3.2022, 12.00 ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΓΟΡΑΣ

Έμφυλες Αταξίες

emfylesataksies@protonmail.com

emfylesataksies.wordpress.com

Τετάρτη 2/2/2022, 09:00, Δικαστήρια Χανίων

Στις 2 Φλεβάρη 2022, εκφράζουμε έμπρακτα την αλληλεγγύη μας στους/στις 16 συλληφθέντες και συλληφθείσες της εκκένωσης. Στεκόμαστε η μία δίπλα στον άλλον και συγκρουόμαστε για ακόμη μια φορά με τον καπιταλιστικό βόρβορο και τους κρατικούς μηχανισμούς, στοχεύοντας πάντοτε στον κοινωνικό μετασχηματισμού του υπάρχοντος σάπιου κόσμου, σε μια κοινωνία αλληλεγγύης, ισότητας και ελευθερίας, ενάντια στις σχέσεις εξουσίας, την ιδιοκτησία και την πατριαρχία.

Τρίτη 25/1 στις 9.00, είμαστε πάλι (και για όσο χρειαστεί) στα δικαστήρια δίπλα στην Ήβη

ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ ΚΑΛΑ ΣΕΞΙΣΤΕΣ, ΦΑΣΙΣΤΕΣ, ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ:

ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ, ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ, ΠΟΤΕ ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ

  Τον Ιούνιο του 2017, η Ήβη δέχτηκε τρανσφοβική – δολοφονική επίθεση στο κέντρο της πόλης, σε κοινή θέα, από δύο ολόαντρες1 , ανάμεσα στους κάμποσους που έχουμε -και εδώ- στην Κρήτη. Στις 25 Σεπτέμβρη του 2020 ολοκληρώθηκε το δικαστήριο, το οποίο έκρινε ένοχο τον έναν εκ των δύο κατηγορουμένων και καταδικάστηκε για επικίνδυνη σωματική βλάβη χωρίς ελαφρυντικά και του επιβλήθηκε η ποινή των 12 μηνών με αναστολή. Ο δεύτερος κατηγορούμενος, ο οποίος δεν παρουσιάστηκε καν στο δικαστήριο, εκπροσωπήθηκε από την συνήγορό του, η οποία κατέθεσε πως ο πελάτης της δεν συμμετείχε στον ξυλοδαρμό και πέτυχε την αθώωσή του. Το ρατσιστικό κίνητρο της επίθεσης δεν έγινε δεκτό από το δικαστήριο ενώ η Ήβη είχε ζητήσει να δικαστεί σύμφωνα με τον αντιρατσιστικό νόμο. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι οι ποινές που επιβλήθηκαν είναι πολύ μικρότερες (ο ένας αθωώθηκε εντελώς κι ο άλλος έχει τρια χρόνια αναστολή).

  Επιπλέον οι κατηγορούμενοι μήνυσαν την Ήβη για ψευδή καταμήνυση και απρόκλητη επίθεση σε βάρος τους. Το δικαστήριο αυτό δεν θα πραγματοποιηθεί γιατί η καταδικαστική απόφαση της αρχικής μήνυσης το ακυρώνει. Ωστόσο, ο δράστης άσκησε έφεση οπότε θα χρειαστεί να βρεθούμε πάλι στα δικαστήρια στο πλευρό της συντρόφισσάς μας, η οποία αναγκάζεται να υποστεί για ακόμη μια φορά την ίδια επώδυνη διαδικασία.

  Κατά την διάρκεια της προηγούμενης δίκης το προαύλιο των δικαστηρίων γέμισε με κόσμο που ήρθε να εκφράσει την αλληλεγγύη του με τη φυσική του παρουσία. Η Ήβη μπήκε στην αίθουσα με το κεφάλι ψηλά, περιτριγυρισμένη από κόσμο και αγάπη, ενώ ο τραμπούκος που τη χτύπησε μπήκε μόνος του, από την πίσω πόρτα, προστατευμένος από τους μπάτσους.

  Στο δικαστήριο, οι ερωτήσεις που διατυπώθηκαν στηρίζονταν σε μια ανακριτική και ενοχοποιητική λογική προς την Ήβη, κάτι που έχουμε συνηθίσει να ακούμε και σε άλλες δίκες όπου το άτομο που δέχεται την βία είναι γυναίκα. Ρωτάνε ξανά και ξανά, τι έκανε τόσο αργά έξω, μήπως είχε πιει ή μήπως προκάλεσε με το σώμα ή με το λόγο της. Μήπως υπερέβαλε, παράκουσε, μήπως φταίει και εκείνη λίγο, μήπως αν είχε φύγει δεν θα είχε συμβεί τίποτε. Το αίτημα της Ήβης να δικαστούν οι κατηγορούμενοι με τις επιβαρυντικές διατάξεις του αντιρατσιστικού νόμου δεν έγινε δεκτό. Το ρατσιστικό κίνητρο είναι κάτι που θα έπρεπε να εξακριβωθεί στο δικαστήριο και έτσι μετατέθηκε η απόδειξη στο άτομο που δέχθηκε την επίθεση. Στη συνέχεια η κατάθεση του ενός από τους δύο κατηγορούμενους μας άφησε άλαλες. Μόνος του ανέφερε μέσα σε όλα ότι γέλασε με τον φίλο του όταν άκουσαν την Ήβη να μιλάει, και αναφερόταν στην Ήβη στο αρσενικό πρόσωπο στο μεγαλύτερο μέρος της δίκης. Τόσο σεξιστής που ούτε για τα προσχήματα της δίκης δεν μπόρεσε να κρατηθεί. Ο δικηγόρος του ίδιου κατηγορούμενου χρησιμοποίησε την φράση «της νύχτας τα καμώματα», με την πρόθεση να υποτιμήσει το περιστατικό. Από την εισαγγελέα ακούστηκε το «ε, δεν μπορούμε και να ποινικοποιήσουμε το γέλιο». Και αυτά είναι μόνο μερικά παραδείγματα από τη διαδικασία της δίκης.

  Εμείς από την πλευρά μας δεν περιμένουμε εν μια νυκτί να εξαφανιστεί η ματσίλα από το δρόμο, να μπουν οι φασίστες στις τρύπες τους, να μην δολοφονούνται και βιάζονται γυναίκες, να πάψει το κυνήγι μαγισσών, να μην τραμπουκίζονται γκέι, να μην χλευάζονται και ξυλοκοπούνται τρανς άτομα, να μην λοιδορείται οτιδήποτε διαφορετικό, να είναι όλα ορατά, πόσο μάλλον μέσα σε μια δικαστική αίθουσα. Όχι μόνο γιατί δεν πιστεύουμε στη δικαιοσύνη του κράτους αλλά γιατί αυτό που πρέπει να γίνει είναι να βρεθεί το τέρας και να αποκεφαλιστεί. Απαιτούμε όμως, όσο υπάρχει ακόμα κράτος και καπιταλισμός, οι αποφάσεις τουλάχιστον να είναι ισότιμες προς όλους. Και αυτό σπάνια συμβαίνει. Επομένως δεν πέφτουμε από τα σύννεφα. Την Ήβη την ξυλοκόπησαν επειδή είναι τρανς γυναίκα και αυτό δεν το δέχτηκε το δικαστήριο.

1ολόαντρας: ο πολύ άντρας, ο μάτσο άντρας, αυτός που επιδεικνύει το βιολογικό του φύλο

  Ζούμε σε μια κοινωνία η οποία είναι τραυματισμένη και συνάμα σάπια σε βάθος και από τα έσω. Άτομα σαν τους κατηγορούμενους γαλουχούνται σε ένα περιβάλλον όπου η δύναμη και η επιβολή προβάλλονται ως τα μοναδικά μέσα επιβίωσης. Σε ένα περιβάλλον όπου ο σεξισμός, η πατριαρχία, ο ρατσισμός, ο φασισμός, η ματσίλα, η κανονικότητα, ο καθωσπρεπισμός και ένα σωρό άλλα, πνίγουν μια ολόκληρη κοινωνία στο βόθρο, το διαφορετικό παλεύει να ανασάνει. Και τελικά δεν ανασαίνει. Φωνάζει όμως με όση δύναμη έχει συσσωρεύσει από την τόση σιωπή. Η αστική δικαιοσύνη παρουσιάζεται ως θεσμός απόδοσης δικαίου. Το νόμιμο ταυτίζεται με το δίκαιο και το ηθικό. Σε μια κοινωνία που διέπεται από διαχωρισμούς με βάση το φύλο, τη φυλή, την τάξη και τον σεξουαλικό προσανατολισμό, οι ίδιοι οι θεσπισμένοι κανόνες της δεν μπορούν να παραμείνουν ακέραιοι. Σε μια κοινωνία που θρέφει τον φόβο και το μίσος για το διαφορετικό, οι δικαστές δεν μπορούν να παραμένουν αμερόληπτοι. Έτσι, οι μετανάστες καλούνται να αποδείξουν στις δικαστικές αίθουσες ότι ξυλοκοπήθηκαν επειδή είναι μετανάστες, οι τρανς ότι χλευάστηκαν επειδή είναι τρανς, οι γκέι ότι δολοφονήθηκαν επειδή είναι γκέι.

  Στην αστική δημοκρατία όμως οι θεσμοί δημοκρατικοποιούνται και αποδημοκρατικοποιούνται ανάλογα με την κοινωνική και πολιτική κατάσταση. Η ιστορία έχει δείξει ότι όταν τα κινήματα και οι άνθρωποι που αγωνίζονται για ελευθερία και ισότητα βγαίνουν μπροστά και ασκούν πίεση, οι θεσμοί εξωθούνται στην αναγνώριση των δικαιωμάτων των αποκλεισμένων και περιθωριοποιημένων. Δεν έχουμε αυταπάτες, ωστόσο, ότι μέσω των ποινών και των φυλακίσεων των ρατσιστών και των ομοφοβικών η κοινωνία γίνεται αυτομάτως πιο ισότιμη.

  Βρισκόμαστε στο πλάι όσων έχουν υποστεί βία ενάντια σε οποιαδήποτε προσπάθεια φίμωσης της φωνής τους. Μαχόμαστε σε όλη τη ζωή μας, στο σχολείο, στην εργασία, στον δρόμο για την εξάλειψη τέτοιων περιστατικών. Μένουμε η μία δίπλα στην άλλη, στηρίζουμε όχι μόνο σε ένα δικαστήριο αλλα σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας.



Η σιωπή είναι συνενοχή. Ποτέ καμία μόνη.

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΧΑΝΙΩΝ, ΤΡΙΤΗ 25/1 9.00

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΗΒΗ

Έμφυλες Αταξίες

emfylesataksies@protonmail.com

emfylesataksies.wordpress.com

Προβολή – Συζήτηση – Καφενείο

Σάββατο 18/12, 19.00.

Το ντοκιμαντερ ακολουθεί τρεις τρανς γυναίκες στους δρόμους της Αθήνας, όπου ξεκίνησαν τη σεξεργασία σε νεαρή ηλικία.

Οι δυσκολίες που συνόδευαν τότε την σεξεργασία την συνοδεύουν και τώρα, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμο, ίδιες ή διαφορετικές. Χωρίς να υπάρχουν οι προυποθέσεις για μια νόμιμη εργασία τα άτομα εργάζονται σε αυτόν τον τομέα με μηδενική κατοχύρωση εργατικών δικαιωμάτων, κοινωνική πρόνοια-αλληλεγγύη και προστασία απέναντι σε εγκλήματα βίας.
Και σε ένα σύστημα που όλα έχουν τίμη, που όλα αγοράζονται και πωλούνται, οι υπηρεσίες του σεξ ακόμα θεωρούνται ταμπού.

Θα ακολουθήσει συζήτηση με την Πάολα Ρεβενιώτη, τρανς ακτιβίστρια και σκηνοθέτιδα του ντοκιμαντέρ.

Έμφυλες Αταξίες

Συμμετοχή στην συγκέντρωση-πορεία, Σάββατο 18/9, 19.00 πλατεία Αγοράς

8 χρόνια μετά την δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής, το Σάββατο 18/9 οι Έμφυλες Αταξίες στηριζουν και συμμετέχουν στην αντιφασιστική-αντικατασταλτική-αντικρατική συγκέντρωση/πορεία, στις 19.00 στην πλατεία Αγοράς.

Εκδήλωση – Συζήτηση για το φάσμα των έμφυλων καταπιέσων

Σάββατο 28/8 | 20:00 | πλατεία Κοντομαρί

Συνεχίστε να διαβάζετε «Εκδήλωση – Συζήτηση για το φάσμα των έμφυλων καταπιέσων».

Έκτρωση – Έκτρωμα – Σώμα : Μία συζήτηση για την τεχνητή διακοπή κύησης

Το δικαίωμα στην άμβλωση ως έκφραση της αυτοδιάθεσης του σώματος

Το 1986, και μετά από πολλούς αγώνες των γυναικείων κινημάτων, νομιμοποιείται – υπό προϋποθέσεις – και στην Ελλάδα το δικαίωμα στην ελεύθερη άμβλωση, μέσα στα πλαίσια ενός ομολογουμένως εκσυγχρονιστικού για την εποχή οικογενειακού δίκαιου. 35 χρόνια μετά από αυτόν τον “εκσυχρονισμό” δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι η νομιμοποίηση αυτή έγινε μόνο τυπικά και όχι ουσιαστικά για την ελληνική κοινωνία. Το δόγμα πατρίς – θρησκεία – οικογένεια και η κοινωνική διάχυσή του ως κυρίαρχου αφηγήματος, αναιρεί στην πράξη το δικαίωμα της γυναίκας στην άμβλωση.

Συνεχίστε να διαβάζετε «Έκτρωση – Έκτρωμα – Σώμα : Μία συζήτηση για την τεχνητή διακοπή κύησης».

Πλούτος είναι ό,τι μοιραζόμαστε

σκέψεις από μία έμφυλη αταξία

Την Παρασκευή 2/7 βρεθήκαμε στην αυλή της Ρόζας, με αφορμή την εκδήλωση των έμφυλων αταξιών, Συμμετοχικός διάλογος για τον σεξισμό και τις παραβιαστικές συμπεριφορές.

Επιλέξαμε τον συμμετοχικό διάλογο και όχι την εισήγηση, θεωρώντας ότι με αυτόν τον τρόπο οι ατομικότητες θα έχουν περισσότερο χώρο να τοποθετηθούν και να αναλύσουν τη σκέψη τους.

Ο σεξισμός και οι παραβιαστικές συμπεριφορές είναι θέματα που βλέπουμε τελευταία ακόμα και στις ειδήσεις των 8. Με χαρά παρατήρησα όμως ότι όσα άτομα συμμετείχαμε στην εκδήλωση, όχι μόνο δεν βλέπουμε τα ζητήματα αυτά ως τετριμμένα, αντιθέτως μάλιστα νιώθουμε μεγάλη ανάγκη να εκφραστούμε για αυτά. Κάτι που επιβεβαιώθηκε στο τέλος της βραδιάς, όταν κοιτάξαμε τα ρολόγια μας και συνειδητοποιήσαμε ότι η εκδήλωση κράτησε περισσότερο από 4 ώρες!

Η εκδήλωση ξεκίνησε χωρίζοντας τον κόσμο σε ομάδες, η καθεμία από τις οποίες αποτελούνταν από περίπου 10 άτομα. Στις ομάδες δόθηκαν 4 βασικές ερωτήσεις και 1 ερώτηση bonus (σε περίπτωση που υπήρχε χρόνος να συζητηθεί):

1. Τι θεωρώ ότι είναι σεξισμός; Καθημερινά παραδείγματα

2. Τι θεωρώ ότι είναι παραβιαστική συμπεριφορά; Καθημερινά παραδείγματα

3. Γιατί πιστεύω ότι υπάρχουν οι παραβιαστικές συμπεριφορές και ο σεξισμός;

4. Ποιοι θα μπορούσαν να είναι πιθανοί τρόποι πρόληψης και αντιμετώπισης αυτών;

+

5. Τι είναι αντισεξισμός;

Οι ομάδες ξεκίνησαν να δουλεύουν τις ερωτήσεις και γρήγορα καταλάβαμε ότι το θέμα μας είχε απορροφήσει. Στην ομάδα που συμμετείχα, είχα την ευκαιρία να παρατηρήσω με πόση άνεση καταφέραμε να συζητήσουμε τόσο σημαντικά ζητήματα, τα οποία ενώ μας προβληματίζουν καθημερινά, τα προσπερνάμε ή τέλος πάντων τα συζητάμε πολύ λιγότερο από όσο έχουμε ανάγκη.

Δόθηκε περίπου 1,5 ώρα στις ομάδες για να ολοκληρώσουν τις συζητήσεις και να καταγράψουν τις απαντήσεις τους. Στη συνέχεια, όλα μας σχηματίσαμε έναν μεγάλο κύκλο, συγκεντρώνοντας και συζητώντας τις απαντήσεις της κάθε ομάδας, καταλήγοντας σε μία διευρυμένη κουβέντα.

Είναι δύσκολο να καταγράψω όλα όσα αποκόμισα από αυτή τη διαδικασία. Ο πλούτος των απόψεων που υπάρχει σε μία μεγάλη κουβέντα, μέσα από μία συλλογική διαδικασία, είναι ανεκτίμητος. Ελπίζω και εύχομαι αυτή η συνάντηση να γίνει η αφορμή για να ανοίξουν πολύ περισσότερες συζητήσεις. Ό,τι αποκομίσαμε να το επικοινωνήσουμε στους χώρους που κινούμαστε, στην οικογένεια, στην παρέα, στη δουλειά.

Έχουμε πολύ δουλειά ακόμα για να αποδομήσουμε αντιλήψεις και απόψεις που αναπαράγουν την πατριαρχία και τα παράγωγά της. Όχι μόνο έξω από το κίνημα, αλλά και μέσα στο κίνημα και πολύ περισσότερο μέσα μας.

Αυτές οι βραδιές πάντως, μία φράση μου φέρνουν στο μυαλό:

κινούμαστε προς το φως

Create your website with WordPress.com
Ξεκινήστε